Od 2004 r. Polska uzyskała dostęp do funduszy strukturalnych Unii Europejskiej. Doświadczenia pierwszego okresu programowania (lata 2004–2006) pokazują, jak wielkie szanse i możliwości niosą za sobą fundusze, ale też jak wiele problemów rodzi się w trakice aplikowania o dofinansowanie, realizacji projektów UE i ich rozliczaniu.
Nowy okres programowania 2007–2013 to nowe programy, nowy system wdrażania i znacznie większe środki finansowe. Czy skorzystamy z tej okazji? Czy jesteśmy przygotowani do zabsorbowania tak ogromnych funduszy?

Zgodnie z Narodowymi Strategicznymi Ramami Odniesienia (NSRO) 2007-2013 wspierającymi wzrost gospodarczy i zatrudnienie, które zostały zaakceptowane w maju 2007 r. przez Komisję Europejską, analiza sytuacji społeczno-gospodarczej kraju wskazuje, że w okresie średnioterminowym (7 najbliższych lat) najważniejszym wyzwaniem dla Polski jest odpowiedź na procesy globalizacyjne przy jednoczesnym zwiększaniu stopnia spójności społecznej, gospodarczej i przestrzennej w ramach Unii Europejskiej.
Istnienie luki rozwojowej Polski i poszczególnych województw w stosunku do krajów UE, mierzonej m.in. poziomem PKB na mieszkańca, stopą bezrobocia oraz wskaźnikami przestrzennymi wskazuje na konieczność uwzględniania w procesie kreowania warunków dla przyspieszania tempa wzrostu gospodarczego, polepszania jakości kapitału ludzkiego i społecznego, tworzenia warunków instytucjonalnych dla rozwoju przedsiębiorczości oraz przeciwdziałania marginalizacji społecznej i ekonomicznej Polski, także wymiaru przestrzennego. Według NSRO, z jednej strony prowadzić to powinno do efektywnego wykorzystania potencjału najważniejszych ośrodków społeczno-gospodarczych dla procesów modernizacyjnych, z a drugiej do działań wyrównawczych i osłonowych restrukturyzowanych obszarów rolniczych i obszarów zależnych od przemysłów tradycyjnych - w pierwszym rzędzie na terenie Polski Wschodniej, ale także na terenie Śląska.